Makyacha Mala

  कधी कधी वाटते खरंच मी बायकोने माझ्यासाठी वटसावित्रीचे व्रत करावे ह्या लायक आहे का? का तीने उपवास करावा किंवा त्या महान वटवृक्षाची पुजा करावी. वटवृक्ष निर्हेतुकपणे भरभरून प्राणवायू देतो स्वतः उन्हाचे चटके सहन करून आपल्याला गर्द, शितल छाया देतो. पण माझ्याकडे असे काय माझे कतृत्त्व आहे? किंवा कुठे असले लक्षण आहे? असा कोणता मी सत्यवान आहे? माझ्यात कुठे एकपत्नी श्रीराम आहे? एक नवरा म्हणून खरंच मी ह्या सगळ्यासाठी पाईक आहे का…     ना मी सत्यवान की सतीचे वाण नाही एकपत्नी व्रतधारी प्रभू श्रीरामही नाही रावणाने पोखरलेले हे चित्त, ही काया कतृत्त्व काय तर फक्त जमवली माया का पुजावे कुणी मजसाठी असे तत्त्व मी कसला पवित्र, काय माझे कतृत्त्व का हि व्रतवैकल्ये अशी कुणी करावी अकारण माझ्यासाठी काया झिजवावी ह्या जन्मी जिच्या कतृत्त्वाची जाण नाही कशास तिने सात जन्माची गळ घालावी आधी त्या वटवृक्षाच्या सावलीसारखी माझ्या आचार विचारांची वृत्ती घडावी बेगडी पुरूषार्थाची आता किनार नको वृथा त्यात नर देहाची महानता नसावी मागणे हेच कुणी हे व्रत करण्यासाठी देवा त्यास आधी माझी पात्रता व्हावी मकरंद 🖋 २...

ह्या कठीण परिस्थितीत बेशिस्त नागरिकांना नियंत्रण करण्यात कार्यरत असताना आपले  काही पोलिस बंधू कोरोनामुळे दगावले. मग त्या मृत पोलिसाचे लेकरू जेव्हा प्रश्न विचारेल  तेव्हा आपले काहीच उत्तरदायित्व नसेल? खरंच सांग ना बाबा खरंच सांग ना बाबा इतके गरजेचे होते का तुझे जाणे? सगळे घरात बसले असते तुलाही जावे लागले नसते खरंच त्यांचे बाहेर भटकणे तुझ्या जीवाहून मोलाचे होते? तूही माणूसच होतास ना रे धोका तुलाही होताच ना रे मग त्या बेशिस्त लोकांसाठी तुझ्याच जीवाशी खेळ का रे? बाबा तू मला शिस्त लावली मीही कायम धाकात राहिले त्यांच्या आईबाबांनी का नाही त्यांना शिस्तीचे धडे शिकवले? आज ते घरट्यात आपल्या मुलांसोबत सुखी असतील पण तुझ्या पोरक्या लेकराचे लाड बाबाविना कोण पुरविल? उद्या पैसे, पुरस्कार मिळतील चार दिवसात तुला विसरतील विचार त्यांना ह्याऐवजी एकदा पुन्हा माझे बाबा आणून देतील? मकरंद 🖊 http://makyachamala.blogspot.com/

आयुष्य अगदी सुरळीतपणे चालू असतानाच अचानक हे कोरोनाचे सावट आले. दोन अडीच महिन्याच्या लॉकडाऊन नंतर कामावर जाताना रोज मनात धुकधुक असते. तिच जेव्हा शब्दांत व्यक्त होते तेव्हा… सावट रोज रात्री झोपताना देवाचे आभार मानूनच डोळे बंद करतो मनात जरी गारठले तरीही हळूच चादर ओढून ताणून देतो पुन्हा सकाळीच जाग येते मग एक दीर्घ श्वास ओढून घेतो अंथरूणावर लोळतानाच पुनश्च देवाचे नामस्मरण करतो सभोवतालचे जग डोळे उघडून पुन्हा भरभरून बघतो पोटात पुन्हा तोच तसाच एक छोटासा भितीने गोळा येतो मग मात्र मन हळवे होते उगाच जीव थोडा गलबलून येतो शाश्वत अशाश्वतचा गाडा मनात स्वैर सैरवैरा पळत सुटतो त्याच गडबडीत आटोपून पहिले पाऊल घराबाहेर टाकतो समोरच्या क्षितिजावर सूर्य मंद हसत ढगांआडून डोकावतो एक सोनेरी सूर्याचा किरण अलगदपणे खांद्यावर विसावतो क्षणात सारे अंग झळाळून भितीची जळमटे झटकून टाकतो मस्त निर्धास्त श्वास घेऊन मग त्या दिवसाचे स्वागत करतो सध्या हे असेच चालू आहे रोज संध्याकाळी मनात ढासळतो पुन्हा सकाळी नव्या जोमाने स्वतःला सावरत पुन्हा उभा राहतो संकटांना वाकुल्या दाखवून आयुष्याला हसतमुख सामोरे जातो मकरंद 🖊 http://makyach...

लहानपणीच्या एका अनुभवाने मला एक समजले की बळजबरीने कधीच काही साध्य होत नाही. वाढलाच तर उलट  तिरस्कार वाढतो. आमच्या घरात एकटा माझा मोठा भाऊ पूर्वीपासून मासेमटण खात नव्हता. म्हणून ८ वी त असताना बाबांनी एकदा त्याला अगदी मांडीवर घालून बळजबरीने खाऊ घातले. त्याने नाईलाजाने थोडे फार खाल्ले. नंतर ओकूनही टाकले. पण नंतर मात्र त्याने आजतागायत कधीच मासे खाल्ले नाहीत. किंबहुना त्यावेळी अनिच्छेने दबावामुळे केलेली गोष्ट नंतर  इच्छेविरुद्ध केलेल्या बळजबरीमुळे अधिकच तिरस्करणीय वाटू लागली. हा धडा मला आयुष्यभर लक्षात राहिला. जबरदस्तीने तुम्ही त्यावेळी ती गोष्ट साध्य करू शकता पण गोडी निर्माण करू  शकत नाही. त्यासाठी आंतरिक गोडी निर्माण व्हायला हवी. तसेच मराठी भाषेबाबतही आहे. सक्तीने मराठी भाषेत बोर्ड  लावण्याने, शाळेत शिकवण्याने भाषा इतरांच्या मनावर थोपली तर जाईल. पण खऱ्या अर्थाने ती भाषा वृद्धिंगत  करण्यासाठी, जनमानसात रूजवण्यासाठी मुळात भाषेची गोडी निर्माण झाली पाहिजे. आईवडील, मातृभूमी आणि  मातृभाषा ह्यांचा आदर, अभिमान हा उपजत जोपासला पाहिजे. भाषा म्हणज...

झाली असेल श्रद्धांजली तर आता कामाला लागूया चिरीमिरी देऊन आपली कामे करून घेऊया थोडे पैसे घेऊन उमेदवारांना निवडून देऊया थोडे ईमोजी फोटोशॉप टाकून दुःख व्यक्त करूया देशप्रेम म्हणजे फक्त सैनिकांनी मरायचं आपण मात्र राजरोस मस्त बेशिस्त जगूया जमलंच तर व्हॅलेंटाईनची पार्टी करू या आपल्या मैत्रिणीला घेऊन फिरायला जाऊया क्रिकेटपटूंसारख्या दाढी वाढवून गावभर फिरूया पडद्यावरच्या छापेबाज नायकांची मंदिरे उभारूया नाक्यावर उभे राहून आयटम बघायला जाऊया मोटारसायकलला कीक मारून मर्दानगी दाखवूया सिग्नल तोडून जमलंच तर व्हिली करून दाखवूया स्त्रियांवरच्या अत्याचाराच्या नावाने बोटे मोडूया झाली असेल श्रद्धांजली तर आता कामाला लागूया… मनात खदखदतंय तरीही सध्या एवढ्यावर थांबूया देशभक्त, स्वातंत्र्यवीरांचे भव्य पुतळे चौकात बांधूया शहिदांसाठी कुठल्यातरी पार्कात मेणबत्त्या लावूया वीरांच्या बायका बघतील आपण हळदीकुंकू करूया पोरक्या मुलांना, त्यांच्या आईबापांना सांत्वन देवूया एक सैनिक मेला तर त्यांच्या जागी दुसरा उभा ठेवूया धार्मिक स्थळांना मोठ्या मोठ्या देणग्या वाटूया सार्वजनि...

पालखी         चला चाललो पालखी निघाली न देह उरला न सावली राहिली सोडूनी स्वप्न मागे जी पाहिली संथ पाऊले परतीला निघाली हृदयगती स्पंदनांची मंदावली धाप थकल्या जीवाला लागली आस श्वासात अजूनी रेंगाळली धरणी रक्ती भिजूनी गंधाळली पापणीही आता भार जाहली भागली नयने निद्रेत पेंगुळली परी खंत मनाशी एक राहिली काळाने अकाळी वेळ साधली धुरा सैनिकाची जरी वाहिली सोडले सोयरे नाती रूंदावली मायबाप सखेची साथ सोडली परी पिल्लांमध्ये आस गुंतली सांगाल भेटता माझी बाहुली? शोधू नकोस बाबाची सावली अंगणी पणती असेल पेटली तिथून बघेन मी तुला सानुली *मकरंद* 🖋 http://makyachamala.blogspot.com/

आपल्या आयुष्यात अनेकदा अशी परिस्थिती निर्माण होते. आपण काहीतरी सिद्ध करण्यासाठी परिस्थितीशी दोन हात करून झुंज देतो. पण तसे करत नसताना नकळत, गैरसमजुतीने काही बंध दुखावले जातात. आपण यशस्वी तर होतो पण त्याची किंमत मोजावी लागते आणि मग मिळालेल्या यशाचा आनंद ही नीरस, बेचव वाटू लागतो…   कमवले जे गमवले नको म्हणत असता नियतीने का फुकाचा खेळ हा मांडला झोकूनी दिले सर्वस्व माझे हरपूनी देह पणाला लावला जिंकलो मी बाजी तरीही काय एकटेपणाचा शाप आता लाभला चढवला ताज काटेरी शिरी परी सारा देह माझा फाळला कमवले जे गमवले ते सांगू कुणा सोबतीला कोणी न माझा राहिला सांगु कशी व्यथा मनीच्या कुणा खोलवर घाव जिव्हारी लागला सुखात होतो झोपडीत माझ्या मज नको हा चंद्रमौळी बंगला मकरंद 🖋   www.makyachamala.blogspot.com/